Reklam
bu kitap bağırarak değil usul usul kalbe dokunuyor aristo ve dante'nin kendilerini birbirlerini ve dünyadaki yerlerini keşfetme yolculuğunu okurken sanki onların yanında yürüyormuş gibi hissettim özellikle aristo'nun içindeki yalnızlık ve kendini anlamaya çalışma çabası çok gerçekçiydi kitabı bitirdiğimde büyük olaylardan çok hissettirdikleri aklımda kaldı bazı cümlelerin altını çizmemek için kendimi zor tuttum sevgi, aile, dostluk ve kendini kabul etme üzerine sıcacık ama aynı zamanda insanın içini burkan bir hikâyeydi son sayfayı çevirdiğimde yüzümde bir gülümseme vardı ama kalbim de garip bir şekilde sızlıyordu
bazı kitaplar bittiğinde üzülürsünüz bazılarıysa içinizde bir boşluk bırakır bu kitap benim için ikinci türdendi hem kapaktan hemde sonlara doğru ne olacağını biliyordum ama yine de her bölümde bir mucize olsun istedim mateo ve rufus'un yaşama tutunma çabaları birbirlerini bulmaları ve kısacık zamanda kurdukları bağ beni beklediğimden çok daha fazla etkiledi son sayfalarda gözyaşlarımı tutamadım belki sonu belliydi ama insan yine de kabullenemiyor kitabı kapattığımda sadece onların ölümüne değil yaşayamadıkları tüm ihtimallere ağladım uzun süre aklımdan çıkmayacak kalbimde iz bırakan bir kitap oldu
bu kitap beni beklediğimden daha fazla etkiledi karakterlere bağlandıkça yaklaşan son daha da ağır hissettirdi mitoloji sevmeseniz bile duygusal yönüyle okunabilecek bir kitap akhilleus'un şarkısı yalnızca bir savaş hikâyesi değil aynı zamanda çok dokunaklı bir aşk hikâyesi patroklos ve akhilleus'un ilişkisi kitabın en güçlü tarafıydı karakterlere bağlandıkça yaşadıkları her şey daha anlamlı geliyor sonunu önceden bilsem de etkisinden kaçamadım özellikle sonunda ikisinin de ölmesi beni derinden etkiledi buna rağmen hikâyenin son sayfasına kadar umut etmeyi bırakmadım mitoloji ve duygusal roman sevenlerin kolay kolay unutamayacağı bir kitap
