• Ayrılıq
    Yene bu şeherde üz-üze geldik,
    Neyleyek, ayrıca şeherimiz yox.
    Belke de, biz xoşbext ola bilerdik,
    Belke de, xoşbextik, xeberimiz yox.
    Aradan ne qeder il keçib gören, -
    Tanıya bilmedim, meni bağışla. Men ele bilirdim, sensiz ölerem,
    Men sensiz ölmedim, meni bağışla!
    "Ölmedim" deyirem, ne bilim axı, -
    Belke de, men sensiz ölmüşem ele,
    Qebirsiz-kefensiz ölmüşem ele. Belke de, biz onda ayrılmasaydıq,
    Ne men indikiydim, ne sen indiki, -
    Ayrıldıq, şeytanı güldürdük onda;
    Bu ilin, bu ayın, bu günündeki,
    Ele bu küçenin bu tinindeki
    meni de, seni de öldürdük onda. ...Sağımız-solumuz adamla dolu,
    Qol-qola kişilə r, qadınlar keçir.
    Özünden xebersiz, ömründe min yol
    Özünü öldüren adamlar keçir. Keçir öz qanına qaltan adamlar,
    Bir de ki, qan hanı?
    Qan axı yoxdu.
    Hamı günahkardı dünyada, amma
    Dünyada heç kesin günahı yoxdu. Bizsiz yazılmışdı bu tale, bu baxt,
    Sapanddan atılan bir cüt daşıq biz.
    Belke bu dünyada on-on beş il yox,
    Min il bundan qabaq ayrılmışıq biz. Halal yolumuzu deyişib, nese
    Çaşmışıq, bir özge yoldan getmişik.
    Belke min il qabaq sehv düşüb nese,
    Min illik bir sehve qurban getmişik. Deyişib yerini belke qış, bahar,
    Qarışıb dünyanın şeheri, kendi.
    Belke öz bə tnində ögey analar
    Ögey balaları gezdirir indi. Ömrüm başdan-başa yalandı belke,
    Taleyim başqaymış doğrudan ele.
    O yoldan öten qız, anamdı belke,
    Belke de, oğlumdu bu oğlan ele. Bu yalan ömrümde
    gören sen nesen?
    Belke heç sevgilim deyilsen menim.
    Anamsan, bacımsan, nenemsen, nesen? ! ..
    Birce Allah bilir, neyimsen menim. Bizi kim addadar bu ayrılıqdan,
    Çatmaz dadımıza, ne yol, ne körpü.
    Ölüsen, dirisen, her nesen, dayan!
    Dayan, heç olmasa elində n öpüm... Deyirsen: "Ölüyem, ölünü öpme.."
    Elimin içinde, soyuyur elin.
    Deyirsen: «Sen allah, elimi öpme,
    Elimden, deyesə n, qan iyi gelir..»


    Ramiz Rövşen ***************** Ayrılık Yine bu şehirde yüz-yüze geldik,
    Ne yapsak, bir başka şehirimiz yok.
    Belki de, biz mutlu olabilirdik,
    Belki, mutluyuz da, haberimiz yok.
    Ayrıldık kaç zaman geçti bilemem, -
    Tanıyamadım seni, beni bağışla. Sensiz yaşayamam, ölürüm sandım,
    Ben sensiz ölmedim, beni bağışla!
    "Ölmedim" diyorum, nerden bileyim, -
    Belki de, ben sensiz ölmüşüm öyle,
    Mezarsız,kefensiz kalmışım böyle. Belki de, o zaman ayrılmasaydık,
    Ne ben şimdikiydim, ne sen şimdiki
    Ayrıldık, şeytanı güldürdük, o an;
    Bu yılın, bu ayın, bu tarihinde,
    Böylece sokağın bu köşesinde
    Beni de, seni de öldürdük o an. Sağımız, solumuz adamla dolu,
    Kol kola erkekler, kadınlar geçer.
    Kendinden habersiz, ömründe bin yol
    Kendini öldüren adamlar geçer. Kendi öz kanına batan adamlar,
    Kan mı? Nerde o kan?
    Oysa ki, yokmuş?
    Herkes günahkardır dünyada, amma
    Dünyada kimsenin günahı yokmuş. Bizsiz yazılmış bu tali, bu baht,
    Sapandan atılan bir cift taşız biz.
    Belki bu dünyada beş, on yıl değil,
    Bin sene öncesi ayrılmışız biz... Helal yolumuzu değiştik, neden
    Şaşırdık, bir başka yoldan giderek.
    Bin sene önceki hata yüzünden,
    Bin yıllık hataya kurban giderek Değişmiş yerini belki kış, bahar,
    Karışmış dünyanın şehri, kenti.(aslında kend - köydür)
    Belki de rahminde üvey analar
    Üvey balaları gezdirir şimdi. Taliim başkaymış belki de başka
    Yolu geçen o kız, anamdır belki,
    Belki de, oğlumdur bu delikanlı.
    Bu yalan ömrümde
    Peki sen nesin?
    Belki de sevgilim değilsin benim.
    Anam mı, bacım mı, ya nenem misin? ! ..
    Bir tek Allah bilir,neyimsin benim. Bizi kim atlatır bu ayrılıktan,
    Yetişmez yardıma ne yol, ne köprü.
    Ölüysen, diriysen, neysen, azcık dur
    Dur, hiç değilse elinden öpem... "Ölüyüm, diyorsun ölüyü öpme.."
    Elimin içinde, soğuyor elin.
    "Allah aşkına öpme diyorsun,
    Elimde, sanırım, kan kokusu var.."
  • Bir qadın uşaqdır əslində,
    Uşaq kimi davranmağı sevər..
    Kişinin ona bir uşağa göstərdiyi şəfqəti göstərməsini də istər..
    Amma hər qadın uşaq da olsa dinlənilməsini, diqqətə alınmasını istər..
    Yəni bir qadının uşaqlıq etməsinə icazə verəcəksiniz, amma əsla onu bir uşaq kimi əsla görməycəksiniz!..

    Bir qadın güclüdür əslində..
    Hətta kişilərdən çox daha güclüdür..
    Amma bu gücünü hər zaman ortaya qoymağı sevməz..
    İstər ki, kişinin gücü ona hüzur versin,
    Özü özünə edə biləcəyi şeyləri belə kişinin etməsini gözlər..
    Beləcə həm daha qadın olduğunu hiss edəcəkdir , həm də qarşısındakının nə qədər güclü olduğunu görəcəkdir..
    Ancaq qadın gücünü göstərmək istədiyində ona qarşı çıxa bilməzsiniz, etmək istədiyi bir şey varsa mütləq edər..

     
    Bir qadın yalnızdır əslində..
    Heç bir zaman qadını bütünlüklə əldə edə bilməzsiniz..
    Özünə aid bir dünyası vardır və orada hər zaman yalnızdır..
    O dünyaya kimsənin girməsinə izin verməz, heç bir açar o dünyanın qapısını aça bilməz..
    Yalnızlıq onun sığınacağıdır, o sığınacağa nə zaman girəcəyinə , nə qədər qalacağına həmişə özü qərar verər..

    Bir qadın bilgidir əslində,
    Nələr edə biləcəyini kişi ağlı xəyal belə edə bilməz,
    Yaradıcılığının sərhədi yoxdur, amma bunu ortaya çıxartmağı üçün həyatının sevgisini gözləyər..
     
    Bir qadın həyatdır əslində,
    Çünki həyatın içində olan hər şey ancaq qadınlar olduğunda anlam qazanır..
    Yümək yemək, su içmək belə..
    Bir qadının əlindən içdiyiniz suyla özünüzün stəkanı doldurub içdiyiniz su arasındakı ləzzət fərqini anlaya bilərmisiniz?
    Anlaya bilirsinizsə nə xoşbəxtsiniz.. Anlaya bilmirsinizsə çox heyif ki, yaşamırsınız...
  • Wolves and women have much in common. Both share a wild spirit. Women and wolves are instinctual creatures, able to sense the unseen. They are loyal, protective of their packs and of their pups. They are wild and beautiful. Both have been hunted and captured. Even in captivity, one can see in the eyes of a Women, or of a Wolf, the longing to run free, and the determination that should the opportunity arise, whoosh, they will be gone...
    Clarissa Pinkola "Women who run with the Wolves"
    (Qadınların və qurdların ümumi cəhətləri çoxdur. Hər ikisi yabanı ruhu paylaşırlar. Qadınlar və qurdlar instinktiv canlılardır, görmədən hiss edə bilirlər. Onlar sadiqdirlər, öz qurd sürülərini və öz balalarını qoruyarlar. Onlar vəhşi və gözəldirlər. Hər ikisi ovlanan və ələ keçirənlərdir. Hətta əsirlikdə belə azad olmaq həsrətini və fürsətin yaranması üçün lazım olan qətiyyəti bir qadının və ya bir qurdun gözlərində görə bilərsən... və sonda onlar qalib gələrlər
    Clarissa Pinkola "Qurdlarla çalışan qadınlar")
  • ..Bir halda ki,belə bir an yaşyacağına ümid etmirdin,onda sabah axşam bu anı yaxşıca dəyərləndir.Özün ol,onun xoşuna ancaq bu cür gələrsən.
    -Səncə qadınlar bu baxımdan bizdən fəqlənirlər?
    -Ətrafına dönüb baxmaq kifayət edər.
    Marc Levy
    Sayfa 30 - Saymon,Endryu Stilman
  • Qadınlar həyatın, var olmağın səbəbi ola biləcək qədər gözəldir. Arzu kimi şirindirlər.
    Ülvi Babasoy
    Sayfa 195 - Xan Nəşriyyatı
  • Əlif Şəfəqin avtobioqrafik əsəri olan "Qara süd" romanı yazıçının qızının dünyaya gəlişindən sonra düşdüyü postnatal depressiya nəticəsində heç bir şey yaza bilmədiyi on aylıq həyat dövründən bəhs edir.
    Yer üzünün bütün anaları kimi o da övladını bir müddət həyəcan və səbrsizliklə gözləyir. Onun gəlişini, ona toxunmağı, qoxusunu duymağı, oynamağı xəyal edir həmişə. Ancaq indi qucağında bir neçə günlük körpəsi var və ana özünü çarəsiz hiss edir. Daxilində sıxıntı var, dolub, sanki biri toxunsa, yaxud nəsə söyləsə, hönkür-hönkür ağlayacaq. Körpənin ağlamasından narahat olur, onun ehtiyaclarını duya bilmir. Günlərdir yuxusuz qalır, özünü bir qəfəsdə hiss edir. Bəzən hər şeyi atıb getmək keçir içindən, amma sonra böyük bir vicdan əzabı yaşayır.
    Bu, bir çox yeni ana olmuş qadınlarda baş verən vəziyyətdir. Uşaq dünyaya gəldiyi ilk 10 gün içərisində "Analıq hüznü" (bəzi mənbələr zahılıq, lohusallıq) dediyimiz duyğuların yaşanmasıdır. Həmin dövr bəzi analada qısa sürsə də, ağırlaşma hallarında bir ilə qədər davam edə bilir. Narahatlıqlar iki həftədən çox çəkərsə, artıq doğuş sonrası (Postnatal) depressiyadan şübhələnməyə əsas var. Ana müalicə almalıdır.
    "Qara süd" romanı Əlif Şəfəqdən oxuduğum ikinci roman oldu (Birinci "Eşq"i oxumuşdum). Etiraf edim ki, yazıçı bu dəfə də məni təsirləndirməyi bacardı. Əsəri oxuduqca artıq ana olmuş yazıçıların analıq-yaradıcılıq yolunda qarşısına çıxan problemlərin ortaqlığından, tanışlığından təsirlənməyə bilməzdim. Bu mənada Əlif xanım o qədər yaxın, o qədər doğma gəldi ki, bir ara əlaqə qurub söhbətləşmək istəyi keçdi içimdən. Amma söhbətə ehtiyac varmı? Əsərləri danışar yazıçıların yerinə. Oxucular da əsərlər vasitəsilə söhbət edərlər onlarla.
    Əlif Şəfəq çıxışlarından birində qeyd edib ki, 10 aylıq depresiyya müddətindən xilas olduqdan sonra təxminən 2,5 ay müddətində yazıb "Qara süd" romanını. Maraqlı süjet qurub yazıçı, eyni zamanda nağılvari xarakterlər də (6 barmaq qadınlar) yaradıb.
    Əlif xanım romanını yazarkən Virciniya Vulfun "Özünə aid bir otaq" essesinin təsirində qalması nəzərimdən qaçmadı. Əsəri oxuyarkən, hətta üslub oxşarlığının da fərqinə varırsan. Qadın yazıçıların bənzər qayğılarının işıqlandırılması, bir çox sevdiyimiz xanım yazıçıların nümünə kimi adlarının çəkilməsi və həyatlarından fraqmentlər təqdim olunması təbii ki, zövqümü oxşadı.
    Bütövlükdə, əsər çox faydalı əsərdir. Çünki yazıçı öz təcrübəsindən yola çıxaraq depressiya keçirən analara bu vəziyyətin nəinki səbəblərini və gedişatını, eyni zamanda çıxış yollarını, müalicəsini də göstərib.
    Xoş mütaliələr!
    @mumogluceylan
  • ..Elə bu andan etibarən səni sevdim. Bilirəm.qadınlar sənə.ərköyün gəncə bu sözləri çox tez-tez demişlər. Lakin inandırıram ki.səni heç kim.sənə bağlanmış və ömürlük öz eşqinə sadiq qalan bu məxluq qədər mütiliklə və fədakarlıqla sevməmişdir.çünki yer üzündə heç nə qapalı həyat sürən bir uşağın pünhan məhəbbəti ilə müqayisə edilə bilməz. Axı bu məhəbbət elə ümidsiz.elə müti.elə itaətkar və elə coşqundur ki.heç bir qeyri-iradi.lakin qarşılıqlı sevgi tələb edən oturuşmuş qadın məhəbbəti belə ola bilməz..