"Qasımlı həmişə bu səhnəyə baxmaqdan qaçırdı.
Ancaq indi özündən asılı olmayaraq xatirələr bir neçə saniyə olsada,onu həmin səhnəyə baxmağa məcbur etdi. Cəmi bir neçə saniyə Moskvadakı mənzilinin döşəməsində qan içində uzanmış həyat yoldaşını və körpə qızını gördü.
Əsəbləri dəmirdən möhkəm olan Qasımlını ancaq bu səhnəyə baxmaq sındıra bilərdi..."
"Qasımlı onlara qulaq asmırdı. Uzaqlarda görünən gözəl mənzərələrə tamaşa edirdi. Ya bəlkədə tamam başqa düşüncələrə dalmışdı?
Bunu onun sifətindən oxumaq müşkül məsələ idi.
Qollarını sinəsində çarpazlayıb iti gözlərini çox uzaqlara dikmişdi"