amine
@qmine
153 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Bu kitap, Hz. Muhammed’i (s.a.v.) sadece anlatılan bir şahsiyet olarak değil; insanı merkeze alan, incelikli bir eğitimci olarak görmeye davet ediyor. AbdulFettah Ebû Gudde, Peygamber Efendimizin eğitim anlayışını sadece başlıklar hâlinde değil; hayatın içinden örneklerle, sakin ama derin bir dille sunuyor.
Eserde ele alınan eğitim metotları; bireyi merkeze alma, sevgi ve merhamet temelli yaklaşım, tedricilik, soru-cevap yöntemi, örnek olarak öğretme, zamanı ve zemini gözetme, tekrar ve pekiştirme, muhatabın seviyesini dikkate alma gibi başlıklar etrafında şekilleniyor. Hz. Peygamber’in (s.a.v.) insanları gerçekten tanıyan, yargılamadan dinleyen ve hata karşısında kırıcı değil onarıcı olan tavrı, kitabın her satırında güçlü bir şekilde hissediliyor.
Ebû Gudde’nin özellikle vurguladığı noktalardan biri, Hz. Muhammed’in (s.a.v.) eğitimi yalnızca bilgi aktarmak olarak görmemesidir. Eğitim bu eserde, bir karakter inşası ve hayatla iç içe yürüyen bir süreç olarak ele alınır. Bilginin davranışa, sözün hâle dönüşmesi Peygamber eğitim modelinin temel hedefi olarak sunulur. Bu yönüyle kitap, günümüzde sıkça karşılaşılan bilgi ile hayat arasındaki kopukluğa da sessiz ama güçlü bir eleştiri getirir.
Eserin dili sade, anlatımı akıcıdır. Yormadan ilerler, fakat düşündürmeden de bırakmaz. Öğretmenler, ebeveynler ve eğitimle ilgilenen herkes için hem yol gösterici hem de insanın içini toparlayan bir okuma sunar.
Hz. Peygamber’i (s.a.v.) anlamaya, eğitimi yeniden düşünmeye ve insanı merkeze almaya çağıran çok kıymetli bir kitap.
Bir Eğitimci Olarak Hz. Muhammed (SAS) ve Öğretim MetodlarıAbdulfettah Ebu Gudde · Takdim Yayınevi · 20231,816 okunma
Reklam
Kitabı bitirdiğimde hissettiğim şey ne merak, ne hayranlık ne de üzerinde düşünmeye değer herhangi bir duyguydu. Açıkçası benim için tamamen zaman kaybıydı.
Dört öykü boyunca ne gerçek bir gotik atmosfer kurulabiliyor, ne gerilim hissi oluşuyor ne de edebi anlamda doyurucu bir derinlik sunuluyor. Metinler ilerliyor ama hiçbir yere varmıyor…
Kitaptan aklımda kalan tek belirgin şey, yazarın kadınlara dair tekrar eden betimlemeleri oldu: beyaz ten, zarafet, kibar hareketler ve özellikle göğüsler üzerine yoğunlaşan bir bakış. Bu tekrarlar bir estetik anlayıştan çok, metni tekdüze ve rahatsız edici hale getiriyor. Gotik öykü vaadiyle başlayan kitap, atmosfer kuramayan, etkileyemeyen ve okuru içine çekemeyen metinlerle sona eriyor. Şu ana kadar okuduğum Japon edebiyatı eserleri arasında açık ara en kötü olanıydı. Beğenenlerin olması da garip, ben kesinlikle kimseye tavsiye etmiyorum.
Fatma Aliye’nin Refet romanı, ailesinin ilgisizliği ve desteğinden yoksun bir ortamda büyüyen genç bir kadının, tüm bu eksikliğe rağmen kendi yolunu açma çabasını anlatır. Refet’in karşılaştığı zorluklar yalnızca yoksulluktan ibaret değildir; arkasında durmayan bir aile, onun mücadelesini daha da ağırlaştırır.
Buna rağmen Refet, hayata küsmek yerine çalışmayı, öğrenmeyi ve ayakta kalmayı seçer. Kimliğinden ve onurundan ödün vermeden ilerlemesi, romanın en güçlü yanıdır. Fatma Aliye, bu hikâye aracılığıyla kadının eğitim ve emekle var olabileceğini bize gösterir.
Refet, destek görmeden de başarıya ulaşılabileceğini; fakat bunun ne kadar ağır bir bedeli olduğunu hatırlatan, güçlü bir romandır.
Levâyih-i Hayat, kadınların çoğu zaman konuşamadığı yerden konuşan bir kitap. Roman, gündelik hayatın içinde yavaş yavaş aşınan ruhları anlatıyor. Evlilik ise burada bir sığınak gibi değil; kadının kendisini unuttuğu bir alan hâline geliyor.
Fatma Aliye, bu kitabında kadınların yaşadığı hayal kırıklıklarını suskunluklarla verir. Sevilmeden sevmenin, anlaşılmadan sabretmenin ve “idare etmenin” nasıl bir hayat biçimine dönüştüğünü gösterir. Okurken insan, karakterlerin söylediklerinden çok söyleyemediklerine kulak verir.
Eserde birkaç kadın karakterin hayatına değinilir. Her biri farklı şekilde kırılır, farklı biçimlerde dayanır. Kimisi kabullenir, kimisi sorgular; ama hepsi hayatın içinde ayakta kalmaya çalışır.
Kitap bittiğinde geriye bir olay örgüsü değil, bir his kalır. Sessizce taşınan hayatların ağırlığı…
Ve o sessizliğin ne kadar tanıdık olduğu.
Levâyih-i Hayat (Hayattan Sahneler)Fatma Aliye Hanım · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20255,2bin okunma