Rabia
@rabiacck
~Roman
~Çizgiroman
~Kişisel Gelişim
234 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Beklediğimden iyi çıktı. Nedense hızlı okuyamadım, dili bazı yerderde kafa karıştırıcıydı. Çeviriden dolayı olabilir. Bazı kısımlarda, "Burada böyle bir şey yazmamalı, hikayenin akışına uymuyor, yanlış mı çevildi acaba?" diye düşündüm.
Genel olarak beğendim ama açıkçası fantastik bir hikaye için çok gerçek hissettirdi. (Enerjisi sert siyah bir metal demir gibi.) Oysa fantastik hikayelerde büyüleyicilik, sis, hoş bir yabancılık hissi, önünü görememe gibi unsurları çok severim. Gene de hikaye beni içine çekti. Romantik kısımlardaki gerginlik çok hoşuma gitti. Tuhaf soğukluk hissini hâlâ hissediyorum ama serinin devamını okuyacağım. Umarım aynı heyecanla devam eder.
Kitabı, izlediğim ve beni heyecanlandırmayan filmi tekrar izliyormuşum gibi bir hisle okudum. Her şeyi biliyor muşum gibi bir histi. Ne olacağını, karakterlerin nasıl davranacağını tahmin etmek
İlk kitaba göre daha yavaş okudum. Çok fazla olay oluyordu ama nedense akıcılığı azalmıştı. Gene de hikayenin nasıl biteceğini merak ettim ve beni tatmin ederek bitti. Gene de bir daha dönüp okumam. Çünkü karakterlere gerçekten bağlanamadım.
•● Spoiler ●•
Yazarın kötü karakteri yazarken çok sığ davranmış olmasına da ayrı üzüldüm. Hauth iyi bir karakter gelişimiyle iyi tarafa geçebilirdi ama yazar "Hauth kötü kalsın ki onu öldürürken vicdan azabı çekmeyeyim," diye düşünmüş gibi. Üzücü çünkü Hauth, Ravyn'ı gerçekten (ve haklı olarak) kıskanıyordu ve aslında aralarındaki ateşli dinamik çok eğlenceli bir şeye evrilebilirdi. Hikayeye boyut atlatırdı ve belki karakterleri daha çok umursamamı sağlardı.
Açık konuşayım. Hauth gibi ÇOK KÖTÜ AMA NASIL KÖTÜ bir karakterin, Ravyn ile kavga edip onu yaralayıp öldürmeden (!) dönüp gitmesi çok manidar değil mi? Hayatı boyunca kartları sayesinde insanlara eziyet edebilmiş biri bu! İnsanları çatır çutur öldürüyor. Ama sonra çok rahat bir şekilde Ravyn'ı öldürebilecekken öldürmüyor. NEDEN?
Hayatı boyunca sadece ama SADECE Ravyn'e bir şey yapamamış çünkü kartlar Ravyn' de işe yaramıyor. Hauth çok rahat bir şekilde Ravyn'e kafayı takmış (ve abayı yakmış) olabilirdi. Ve biz okurken aşırı eğlenebilirdik.
Hauth onu öldürmüyor çünkü onun ölmesini istemiyor çünkü gerçekten umursadığı tek kişi Ravyn! (Karakterin derinlerine girsek bunu çok ne görürdük)
Dediğim gibi hikaye aşırı keyifli bir hâl alabilirdi.
Kitabın atmosferi çok güzeldi. Anında hikayeye daldım ve çok keyif aldım. Hikayenin fantastik tarafı romantik tarafından açık ara daha iyiydi. Zaten kapağına da bayılmıştım. Hem dışı hem içi iyi çıkan kitapları çok seviyorum.
Karaktere çok bağlanamadım ama olaylar mantıklı ve tahmin edilemez ilerlediği için kitabı bir çırpıda okudum. Karakterlere ne olacağını pek umursamadan hikayenin ne yöne gideceğini merak ederek okudum.
Hemen devam kitabını aldım.
(Kitabı okuduğum gibi inceleme yazsaydım baya uzun bir yazı çıkardı. Ama okuyalı iki hafta olmuştur. O yüzden sadece aklımda kalanları yazıyorum. Kitap bende çok iyi izlenim ve anılar bıraktı.)
Yazarın daha önce gerçekten önemsediği birini kaybetmediği çok belliydi. İnsanlar gerçek bir kayıp yaşamadan "mış gibi yaparak" kitap yazınca böyle oluyor. İlk dakikadan sinirlendim. Yaşamadığı şeyi yazamayan yazarları okumak tadımı kaçırıyor.
Yazar karakterin soğuk ve anlayışsız biri oluşunu duygularını bastıran biri olarak yansıtmak istemiş ama sadece bir şeyler hissetmeyen sıkıcı biri.
Çok düz. Çok kolay. Yazarın cesur olup gerçekten o kaybın acısını hissetmeye çalışmasını beklerdim. Ama sadece smut yazmak için bir hikaye aramış. "Romantiklik adı altında bolca smut yazmak istiyorum ama hikaye olmazsa kimse okumaz. O zaman şöyle acılı bir hikaye yazayım bari ama hikaye o kadar umurumda değil ki." Yazar bu kitabı böyle düşünüp yazmış gibi...
Kitabı yarım bıraktım. Zamanımı daha iyi kitaplara vermeyi tercih ediyorum.
