Rəhimə Əsgərova
@rahmeas
insanlığın ahlaki devrinde insan, tanrılarına sahip oldukları en güçlü güdüleri, kendi “doğalarını” kurban etmiştir; bu şenlik münzevilerin ve “doğa karşıtı” fanatiklerin zalim bakışları altında parlamaktadır. Peki sonrasında kurban edilecek ne kalmıştır? İnsanlığın rahatlatıcı, kutsal, iyileştirici olan her şeyi, tüm umudunu, tüm inancını gizli harmonilere, gelecekteki kutsanmışlığa ve adalete kurban etmesi gerekmiyor muydu? İnsanlığın kendine duyduğu zalimlikten ve Tanrı’nın kendisini kurban etmesinden dolayı tasa, aptallığa, yerçekimine, kadere, hiçliğe tapması gerekmiyor muydu? Tanrı’yı hiçlik için kurban etmek—paradoks niteliğindeki bu gizemin nihai zalimliği, gelmekte olan nesle ayrılmıştır; hepimiz bunu zaten biliyoruz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bizi duymaz - duysa bile nasıl yardım edeceğini bilemez. En kötü yanı da kendini açıkça ifade edememesidir: Açık değil midir o?
İnsan bir çok kişiyle aynı fikirde olma zevksizliğinden vazgeçmelidir.
her insan hem bir zindan hem de kovuktur. Bir anavatana bağlanılmamalıdır, ne kadar acı çekiyor, ne kadar ihtiyaç duyuyor olsa bile-insanın kalbini muzaffer bir anavatandan sökmesi daha az zordur. Hiçbir acıma duygusuna bağlanılmamalıdır, tuhaf işkenceleri ve çaresizlikleri bize içgörü sağlayan üst sınıf insanlara karşı olsa bile. Hiçbir bilime bağlanılmamalıdır, her ne kadar insanı görünürde bizim için özel, değerli keşiflerle cezbetse bile. Kendi bağımsızlığına bağlanılmamalıdır, altında daha fazlasını görebilmek için sürekli yükselen kuşların devasa mesafelerine ve uzaklıklarına — uçanların tehlikesine. Kendi erdemlerimize bağlanılmamalıdır, bütünüyle içimizdeki bir özelliğin kurbanı olunmamalıdır, örneğin "misafirperverliğin": Kendilerine savurgan, neredeyse umursamazca davranan, liberallik erdemini ahlaksızlığa varana kadar ileri götüren gelişmiş, zengin ruhların karşılaştığı en büyük tehlike olan misafirperverlik. İnsan "kendini korumayı" bilmelidir - en iyi bağımsızlık testi budur.
Derin olan her şey maskeyi sever: Hatta en derin şeyler tasvirden ve benzetmeden nefret eder. Tanrı'nın utancı için uygun olan tek maske bunun "tam tersi" olmamalı mıdır?