Juliet
@railey
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
kaybolan sen olduğunda seni kim arayacak?
Serinin son kitabi beni biraz hayal kırıklığına uğrattı doğrusu. Kitabın ilk 100 ,120 sayfasında nerdeyse hiçbir şey yoktu. Tam olaylar başladı derken her şey çok hızlı bir şekilde gelişip bitti. Yani kitapta havada kalan o kadar çok şey vardı ki gerek sonu olsun, gerek işlenişi olsun bir çok yarım kalmışlık hakimdi. Keşke kitap 2 seriden oluşup bitseydi. Bazi sahneleri tek solukta, heyecanla okusamda bu kitap yabancı okurların düşüncelerinin aksine ,serinin en kötü kitabıydı şahsen ben okurken bunu çok hissettim. Sonunun bize bırakılıyor oluşu da beni biraz rahatsız etti, eee diyor insan yani devamı nerde, noldu şimdi gibi soruları sorarken buldum kendimi.
!!!!SPOİ ICERIR!!!!!
Adaletsiz bir sistem olduğu âşikar. Fakat bunun için Pip katil olmak zorunda değildi . Bu kitap sanki cinayeti fazla normalleştirmiş gibiydi. Pip birini öldürdü ve ne olursa olsun, o bir suçluydu artık. İyi kızımız artık iyi değildi. Araştırdığı, yakaladığı suçlulardan biri haline gelmişti. Ravi'yi çağırması da sorumsuzluktu bence insan aşık olduğu insani ve arkadaşlarını bu kadar kolay bir cinayete karıştırmamalı. Max evet suçluydu ama işlemediği bir cinayet için hapis yatmamalı, gerçek suçu için hapis yapmalıydı, ceza almalıydı. Max'in hapise girmesi için Pip'in çabasını ve KB katilini uzun uzun eskisi gibi araştırma yapa yapa bulmasını okuyabilirdik. Jason Bell"i öldürmek yerine adım adım onun KB olduğunu bulabilir ve adalete teslim edebilirdi. Evet belki adalet yerini bulmazdı veya istediğine ulaşamazdı ama elinden gelen her şeyi yapıp, kendi hayatını kurtarıp eski hayatına bur nebze belki geri dönebilirdi. Son kitapta okuduğumuz Pip karakter bakımından ilk iki kitapla çok farklıydı. Evet bir sürü şey yaşadı ama birinin ölümünden bu kadar etkilenen biri, anlık bir kararla birini
"Kendi kendime Pip olsa ne yapardı diye sordum. Bu durumda o ne yapardı? İşte ben de onu yaptım. Bir plan yaptım. Pervasızlık mi? Muhtemelen. Aptallık derecesinde cesaret mi? Sen de öylesin. Ama bunu düşündüm ve düşünmek için fazla zamanım yoktu. Senin yapacağını yaptım. Sen de olsan böyle yapardın, Pip."' Nefes alırken omuzları inip kalktı. "Sen de böyle yapardın benim için bunu yapardın, yapacağını biliyorum. Biz bir takımız, hatırladin mi? Sen ve ben. Ve kimse seni benden alamaz, sen bile."
"Bu yüzden bunu yapmalıyım, bu yüzden gitmeli ve geri dönmemeliyim. Sen de benim için aynısını yapardın, dedi Pip, "bunu biliyorsun." Ravi'nin onun kurtardığı zamanki sözlerinin yankısıydı. Şimdi de Pip onu kurtarmak zorundaydı, bu onun seçimiydi.
Siyah ve beyaz kadar netti. O tehlikeydi, gölgelere sığmayan ve şimdi pahalı, inandırıcı bir gülümsemenin arkasına yuvalanmış bir tehlikeydi.