Kadir Onur Mete
@ramourue
Hepimiz tabutlara sığmak için büyümüyor muyuz?
Benim cümlelerim şu yolda açıklayıcıdır ki sanki üstüne tırmandıktan sonra devrilmesi gereken bir merdiven gibi. Beni anlayan, sonunun da cümlelerimin saçma olduğunu anlar. İşte o zaman beni beni ve dünyayı görür. Bazen susmak gerekir değil mi?
İnsan yüreğinin iyi olması için akla ihtiyacı yoktur. Bana zaten bu ikisi birlikte pek olmuyor gibi geliyor. Gerçekten akıllı bir adama bakıyorsun, hiç de iyi biri olmadığını görüyorsun.
Bu dünyada çok fazla vaktimiz varmış gibi hissediyoruz değil mi, geçen saniyeler dakikalar dolu dolu geçen her gün sanki bir sonsuzluğa gidiyor muşuz gibi geliyor. Bu dolu dolu geçirdiğimiz dakikalarda tonlarca yalan söylüyoruz. Bu yalanların sayısı yok ama şöyle bir şey var ki kimimiz iyi bir yalancıyken bazılarımız çok kötü birer yalancı. Herkesin bu kadar yalan söylediği bir yerde umutlu olmak, aşık olmak, güvende hissetmek ne kadar güvenilebilir. Bu da en büyük çaresizlik örneği değil midir? Bir insan eğer herkesin yalan söyleyebileceğinin farkındaysa yaptığı en büyük saçmalık ne biliyor musunuz? Kendine yalan söylemesidir. Kendine yalan söylediği için başka kimseye güvenemez. Çünkü der ki ben yalan söylüyorum o zaman herkes yalan söyleyebilir. Annem, babam, kardeşlerim, sevdiğim kız, arkadaşlarım. Düşünün bir ömür boyunca kimseye güvenemediğinizi. En büyük çaresizlik bu değil midir?