Ölmüş olsalar, yokluklarına sarılırdım, biliyor musun? Yokluklarını yorgan yapar, örterdim üstüme. Olsalardı diye başlayan cümleler kurar başımı o cümlelere yaslardım. Mezarlarına gider, çiçek bırakır konuşurdum onlarla. Her bayram giderdim. Yalnız geçirdiğim bayramları bile severdim. Gidecek bir yerim olurdu. Şimdi yine yoklar ama bu yokluk gerçek bir yokluk değil. Varken nasıl yok olabilir insan? Ben o yokluğa düşman oldum. Bir karabasan gibi çöktü üstüme. Öyle ağır ki... Hiçbir şeyin varlığı anlam taşımadı ömrüm boyunca.
İnsan sanıyor ki kıyamet bir kerede kopacak. Belki herkesin kıyameti ayrı ayrı kopuyordur. Benim kıyametim o gün koptu. Çocukların geldiği gün, benim kıyamet günümdü.