karanlıkta iki gölge, umutsuz, ağır alacakaranlıkta birbirine uzanıyor. elleri birleşiyor ve ışık, yüz altın kupadan dökülen bir güneşmişçesine sel olup yayılıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
akhielleus onunla göz göze gelmek için bakışlarını kaldırıyor. briseis korksa da geri çekilmiyor. "hektor seni öldürür umarım." akhielleus'un nefesi boğazında hışırdıyor. "aynı şeyi ben de umut etmiyor muyum sanıyorsun?"
beni öldüremez. öldürmemeli. beni öldürürse akhielleus onu sağ bırakmaz. oysa hektor yaşamalı, hep yaşamalı, asla ölmemeli, kemikleri derisinin altında akarsuyun içindeki gevşek taşlar gibi kayacak kadar pörsüdüğünde bile ölmemeli. hektor yaşamalı çünkü onun hayatı, diye düşünüyorum otların üstünde geri geri sürünürken, onun hayatı akhielleus'un kanının akmaya başlamasını engelleyen son su bendi.
onu seyrederken, mızrağım unutulmuş gitmiş bir şekilde toprakta yatıyordu. ölümlerin çirkinliğini, etrafa saçılan beyinleri, daha sonra saçlarımdan ve cildimden yıkayarak akıtacağım uçuşan kemik parçalarını artık fark bile etmiyordum. tek gördüğüm akhilleus'un güzelliği, şarkı söyleyen kolları ve bacakları, ayaklarının atik adımlarıydı.
mucizevi bir yaratıktı. yere yığılmış cansız gövdelerden, yeni hedeflere savurmak üzere kolaylıkla söktüğü mızraklar birbiri ardına uçuyordu ellerinde. bileğinin, soluk renkli iç kısmı ortaya çıkacak şekilde durmadan büküldüğünü, flüt gibi kemiklerinin zarif bir biçimde ileri atıldığını görüyordum.