İnsan çok değerliydi. Değerini bilip, değeri yaşama geri vermeli ve tekrar değer almalıydı böylelikle. İşte bu yüzden herkes olmaya geldiğinin hep daha iyisini olmayı hedefleyip, yapmaya geldiğinin en iyisini yapmaya çalışmalıydı bu dünyada. Her birimiz bunu hedeflemeli, yaşamamızda bunu hedefleyenlere yer vermeliydik.
Kitap o kadar hoşuma gitti ki şuraya bir hatıra inceleme bırakmak istedim. Arkadaşımın kitaplığında görüp dikkatimi çeken kitabı yine arkadaşımın yoğun ısrarı üzerine okuma kararı aldım. Çocuk kitabı olması sebebiyle o kadar sade ve anlaşılır bir dili var ki bir gün içerisinde bitiverdi. Salt bilgi içeren kitapları okumayı bir türlü beceremiyorum, sıkılıyorum aniden ama bu kitabın içindeki hikayeye karışmış bilgiler, kısım kısım araya giren İlber Ortaylı notları o kadar yerinde ki… Bunun yanında bir çocuk kitabı olmasına rağmen defalarca gözlerimi doldurması, tüylerimi diken diken etmesi de beni ayrıca etkiledi. Bir çocuk olarak savaşın içinde olmak bence bu kadar güzel tabir edilirdi; saf, temiz, masum duygular ancak bu kadar iyi okuyucuya geçirilirdi. Bence özellikle ortaokul ve üstü yaştaki çocuklarımıza okutmalı, içimizdeki çocuğa sessizce okumalıyız, büyük bir saygı ve buruk bir tebessüm ile.