Biz kimsesiz yedi çocuk birbirimiz için her şeyi yapardık. Neden mi? Çünkü kimsesizdik ve birbirimizi kimsesizliğin içinde bulmuştuk.
Bizim bizden başka kimsemiz yoktu ki...
"Acıya alışmak diyorlar ya, gerçek acıyı tadınca insan aslında acıya alışılmadığını anlıyordu. Benim acım kanayan bedenimde, tahriş olmuş boğazımda ve ruhumun derinliklerindeydi. Acıya alışılmıyordu çünkü gözyaşları akıtırken acıya boyun bükülüyordu."