Bir kez daha söylüyorum sana:
Benim değil Tanrı'nın önünde eğil.
Çünkü insana duyulan tutku huzur verici değil.
Tek huzur Tanrı sevgisindedir.
Seni bir erkek gibi seviyorum ben.
Yeterli değil bu.
Senin iyiliğin için yalvarıyorum sana:
Dön O'na. Hakiki sevgili O.
Sanki duygularımız dizginlenip denetlenebilir
şeylermiş gibi yazmışsın ; neden?
Dizginleyebilseydik, duygu denmezdi onlara, düşünce
denirdi.
Duygularımıza neden aramak
Tanrı'nın varlığını sorgulamaktan farksız değil mi?