Acı hissetmenin senin için de mümkün olduğunu, acıyı kontrol edemediğini anladığın zaman olan buydu. Savunmasızlaşıyordun. Sevgi, acı ihtimalinden doğuyordu çünkü. Ve bu benim için de hiç de hoş bir gelişme sayılmazdı doğrusu.
Yine olsa yine aynı hayatı yaşayacaklarını anlıyor ve sonra da ölüyorlar. O büyük siyah hiçliğe karışıyorlar. Uzamın dışına. Zamanın dışına. Sıfırın en sınırına. Ve hepsi bu kadar, her şey bundan ibaret.