Sessizlik hikayeler için doğal bir ortam değildir. Hikayelerin kelimelere ihtiyacı vardır. Onlar olmazsa sararıp solar, hastalanıp ölürler. Ve ruhlar gibi seni ziyarete gelirler.
İnsanlar öldüğünde yok oluyorlar. Sesleri, kahkahaları, nefeslerinin sıcaklğı. Etleri. En sonunda da kemikleri. Yaşayan her türlü anıları son buluyor. Bu hem çok kötü hem de doğal bir durum. Bu yok oluştan bir şekilde kurtulanlar da var. Yazdıkları kitaplar sayesinde yaşamayı sürdürenler. Onları tekrar keşfedebiliriz.