''Ama kaybeden siz olmuşşunuz.''
''Kayıp mı? Kaç kişi böylesine sevebilmiştir dünyada?''
''Ama kucağında bir kucak korla kalan siz olmuşsunuz.''
''İyi ya, boş değildi kucağım.''
''Ama yandınız, kül oldunuz.''
''Ama vardım, kül bunun kanıtı.''
''Ayrılmak bir solucanın ikiye bölünmesi gibidir,'' dedi '' bölündükten sonra tanımaz birbirini parçalar.''
''Bence gidenin, kalanın kucağında bir kucak kor bırakmasıdır,'' dedim.
Üstünde bir güzellik vardı.
Gerçekten güzelleşiyorsa iyi;
ben güzelliğini görmeye başladıysam o da iyi;
güzelliği yakıştırmaya başladıysam,
bu yazının zaferidir, o belki daha da iyi.