Bir defa da isimsiz bir mektup yazdım așkıma. "Hiçbir hayal seni kurmaya yetmiyor" cevap da tek cümle geldi :
"Yokluğunun gürültüsünden sağır olacağım."
Bütün sınıf tanıklığında bol bol baktık birbirimize. Midemde kelebekler uçuștu, karnım heyecandan guruldadı. Tesadüfe bak, midenin kürtçesi "Așık" tır.
... İlkokul, ortaokul ve liseyi aynı sınıfta okuduk. Okuduk dediğim lafın geliși tabi. İșin doğrusu hiçbirimiz ne okuduk ne yazdık. Aklımız yetmediğinden değil, "dilimiz" yetmediğinden. Küçükken de kürttük biz, hatta daha kürttük.