Ria
@rialyn
Şu anda okuduğu kitaplar
Hayatına giren insanların açtığı derin yaraların iziyle kaybolmuş olanlar geceleri uykuya değil, sessizliğin kollarında kendi yalnızlıklarına sığınırdı.
Reklam
… İnsanlar böyleydi benim için. Bir kez hayatımdan çıkardığımda tekrardan canımı yakmasınlar diye onlardan uzak durmaya çalışırdım. …Benim de en berbat yanım buydu… Bana zarar vereceğini bildiğim halde insanların tekrar tekrar canımı yakmasına izin veriyordum. Hayır diyemiyordum. Sanki etten kemikten bir insan değildim de hayatımdaki insanların rahatça kırıp parçalara ayırabilecekleri bir oyuncaktım.
Bazı acılar vardı ki gözyaşları bile bu yükü taşıyamaz, çaresizce inleyen kalbinin sessizliğinde ezilirdi insan.
Reklam