Gelecekte ki Çocuğa;
… bu arada yarından sonra ki gün on altı yaşına basacağım.
Bir sonra ki mektubumuzla abla diye hitap etme sırası sana geçiyor. Kısa zaman öncesine kadar ben senden küçüktüm, ve şimdi ablan olacak yaşa geliyorum. 1988
Aynı İsimde ki “Abla” ya;
Düne kadar ilkokula gidiyordun, şimdi lise öğrencisi olduğuna inanamıyorum. Ha… Çok garip. O zaman benim artık sana abla demekten başka çarem yok . 2016
Geçmişte Yaşayan Çocuğa;
Yok artık. Tüylerim diken diken oldu.
Aman Tanrım! Böyle bir şey benim başıma nasıl gelebilir ki?… diyeceğimi sandın, değil mi? Sen kimi dolandırmaya çalışıyorsun?
Geçmiş ve gelecek arasında gidip gelinebilen zaman yolculuğu gibi bir şey bu…
Çok saçma.
Tuhaf Ablaya;
Bu yanlış anlaşmanın sebebi, zarfa “Eunyu’ya”yazman oldu…
Ah bu arada, az daha unutuyordum annemin senin garip, hatta kafayı üşütmüş delirmiş olduğunu düşünmesinin en büyük sebebi yaşadığımız yılın 2016 değil 1982 olması.
Bu mektubu, bir yıl sonra tekrar bana dönene kadar her şey değişecek.
Planladığın gibi davranmaya devam et. Bu mektup geldiğinde telefonunu masanın üzerine bırak, valizini topla ve yavaşça oradan ayrıl.
Bir yıl sonra bu düşüncenin değişmemiş olmasını dilerim.
Peki babam gerçekten de bir sene sonraki kendime mektup yazmanın muhteşem bir şey olduğunu mu düşünüyor? O kadar anlamsız ki… Böyle mektup yazınca bir şeyler değişecek mi yani?