Rabia Koç Bilgin
@rkoc
152 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
İnsanın gerçek özgürlüğü buydu: İstediği kadar ağlayabilmek. Belki bir de, istediği şeye ağlayabilmek…
Ne de olsa, memuriyet bir hayatta kalma sanatıydı. Memurlar, daima hayatta kalacak ve kıyametin resmiyet kazanmasını sağlayacak olanlardı. Yalnız tek sorunları, bütün tırnakları ve bordrolarıyla tutundukları o hayatla ne yapacakları hakkında hiçbir fikirlerinin olmamasıydı. Çünkü henüz konuyla ilgili bir yönetmelik yayımlanmamıştı…
Çünkü biliyorlardı! Ben, ayrıntısı cehennem olan bir haberdim. Okuyan sayfa çevirir, izleyen kanal değiştirirdi. Dolayısıyla, başlığından ibaret bir haber olarak kalmalıydım! Cehennem, sadece bir kelimeydi ve öyle kalması gerekiyordu.
"Affetmek, geçmiş acıları geleceğe taşımamaya söz vermek ve geçmişi değiştirmekten vazgeçmektir"
