İçimde sürekli hissettiğim hüzne sarılasım geliyordu artık.
Kederlerimi kucaklamak istiyordum.
Hepsi, her şey güzel geliyordu. O'nu tanımaya vesile olan her acı, her keder kutsallaşmıştı gözümde.
Benliğim, insanın başına ne gelirse gelsin güzeldir çünkü her şey ama her şey O'nun isimlerinin tecellisine mazhar olma halidir diyebildiğinde, hayatımın en güzel dönüm noktasına adımını atmış oldum.
İnsanın yaratılma hikmeti ki, buna varoluşsal işe yarama diyelim istersen, O'nun sonsuz isimlerine mazhar olmak ve aynalık yapmak ise; yatağında hiçbir iş yapmadan sadece kısık kısık nefes alan ya da bütün uzuvları felç olmuş bir insanın yaşamı da bir gereksizliğe, anlamsızlığa dönüşmüyor, bu haliyle bile varoluşsal açıdan işe yarıyor. O'nun sonsuz isimlerinin tecellisine mazhar oluyor çünkü.
Sadece yaşamak bir fırsat diye düşünenler aldanmıştı. Hayat ve yaşanan her şey bir fırsattı fakat fırsatlar ölmekle bitmiyordu. Ölmekle devam ediyordu.