Yüzün bembeyaz, gözlerinin ışığı sönmüş ama gözyaşlarının izi bile yok. Öyleyse, yüreğin kan ağladı, öyle mi?
Göğsüme saplanmış dikenli bir ok gibi, çıkarmak istedikçe paralıyor, anıların etkisiyle büsbütün etime gömüldükçe beni bitiriyordu.
Yüreğimin çırpınışıyla irademin çabalamaları arasında, kendi kendimden nefret ediyordum. Ne kendimi yermek avutuyordu beni, ne de kendimi beğenmek
İçimden kopup gelerek kollarıma, bacaklarıma yayılan bir bitkinlik bedenimi sardı, yere yıkıldım. Yüzümü ıslak otlara gömerek dakikalarca yattım yerde. Buracıkta öleceğime ilişkin bir korku... bir umut vardı içimde.