bugün bombalarla
yerle bir oluyor koca şehirler
bir daha karaya adım atamama pahasına
botlara doluşuyor mülteciler
polisler rengi yüzünden vuruyor insanları
daha dün çöp gibi kaldırıma atılmış
bebeklerle dolu bir yetimhanedeyim
bugünse bir hastanede
bebeğini kaybedip deliren bir anneyi izledim
ve bir sevgili öldü bir yerlerde
şimdi nasıl inanmam
tüm bu karmaşanın içinde
bana bahşedilen hayatın
bir mucize olduğuna
-koşullar
beni en çok dehşete düşüren
başkaları başarılı olunca
kıskançlıktan köpüren ağızlarımızın
başarısızlıklar karşısında
derin bir oh çekmesi
belki de insan olmanın
en zor yanı
birbirimizi kutlamayı
becerebilmek