hani der ya Ahmed İbşihi “Söz söylemeyi öğrenmek, kılıç kullanmayı öğrenmekten zordur.” Bilmez miyiz, “Söz ola kese savaşı söz ola kestire başı” dilimizden düşmez. Fakat yine de savaşı kesen kelimelerden çok, başı kestirenlere aşinayızdır...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sükût iki kişi arasında kolay yaşanır da, araya bir üçüncü kişi girdi mi türlü koyu renge bürünür. Çünkü görüntü senden bana, benden sana olmaktan yana kopar. Akış üçleşir. Sözün dünyasında üç hem bereket hem muhalefettir. Sözün çoğalması için nasıl şartsa üç olmak, sükûtun sürdürülmesi adına öylesine yüktür.
En kolay sevilenin yanında susulur. Dostun yanında. Konuşmak yabancılığımızı gidermek uğruna katlandığımız meşakkat değil midir? Gönül gönülü bildi mi, sözcüklerin cimri lütfuna muhtaç olunmaktan kurtulunmuştur bir defa. Gönül gönülü bilmedi mi kelimeler “beyhudedir beyhude.”
Kimi vakitler, ruhumda hissettiklerim dünyaya çıkacak bir kelime bulamaz. Böyle zamanlarda hayat, dört bir tarafıma asılmış donuk bir resim gibi durur. Kalkıp insanların içine karışmak istemem, elimi raftaki bir kitaba atmak istemem, sevdiğim insanları aramak istemem; bitkinlikle kendimi kendi içime uzatırım. Oysa bilirim ki o ağır ve gamlı yurtta, anılarımın çölünden başka bir bekleyen yoktur beni.
