ramazan uzun
@rmzan01
Kişi, öteki insanlardan uzaklaştığı oranda hakikate yaklaşırdı.Günlük yaşam, yalanlardan kurulu yüzeysel bir düzendi.Yanından geçenlerin her biri yalnızca bir yalancıydı.Bu yüzden zahmet edip suratlarına bakmıyordu bile.Kitleyi oluşturan şu kötü oyunculardan hangisinin yüzü çekici gelebilirdi ki ona!Gerçekte yüzlerini her an değiştiriyor, bir gün bile aynı rolde kalmıyorlardı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kien, dudaklarında belli belirsiz bir gülümsemeyle evine doğru yürümeye devam etti.Çok enderdi gülümsediği.Tıpkı, yaşamlarındaki en büyük istekleri bir kitaplık olan kişilerin ender bulunuşu gibi.Dokuz yaşındayken bir kitapçı dükkanının özlemini çekerdi.Ama o zamanlar, sahibi sıfatıyla dükkanın içinde dolaştığını imgeledikçe, bu düşünceyi, neredeyse Tanrı'ya sövmekle eşanlamlı buldu.Bir kitapçı, bir kraldı.Bir kraldan hiçbir zaman kitapçı olamazdı.
Çocuklar futbol oynuyorlardı.Yetişkinlerse kazançlarının ardında koşuyor, boş zamanlarını da sevişmekle geçiriyorlardı. Sekiz saat uyumak, sekiz saat de hiçbir şey yapmaksızın, leş gibi oturabilmek uğruna, geriye kalan tüm zamanları, tiksindikleri işlere adıyorlardı.Sonra bu insanlar, yalnız midelerini değil gövdelerinin bütününü tanrıları kılmışlardı.
Ne ki, çocuklar için iller bir anne tutulması zorunluluğu vardı.Anne yalnız anneliğiyle kalsa, sorun yoktu; ama içlerinden hangisi asıl rolüyle yetinmesini biliyordu?gerçekte hepsi için, başta kadın olmak gerekiyordu.İşer sürdükleri istekleri ise onurlu bir bilgin, düşlerinde bile yerine getirmeyi düşünemezdi.
Aslında küçük erkek çocukları, değerli bir özel kitaplıkta büyümeliydi.Salt ciddi kişilerle ilişkilerin yer alacağı bir günlük yaşam, loş, sessiz, aklın egemenliğinde bir atmosfer, gerek zamanı gerek mekanı en dikkatli biçimde düzenlemeyi öğretecek sürekli bir eğitim- bu nazik yaratıkların çocukluk yıllarını atlatabilmeleri için, böylesi bir ortamdan daha değerli bir yardımcı düşünülebilir miydi?