Her zaman herkesi bağışlamak, sonsuz kez bağışlamak gerekiyordu, çünkü kendisi suçlu olmayan ve bu yüzden başkalarını cezalandırabilecek, onları yola getirebilecek tek bir insan bile yoktu.
Ahlaksız insanlar başka ahlaksız insanları yola getirmek istiyorlardı ve bunu hiç düşünmeden, mekanik bir iş gibi yapabileceklerini sanıyorlardı.Ancak bundan tek bir şey çıkıyordu:İnsanların bu şekilde, hayali bir şekilde cezalandırılması ve yola getirilmesinden kendilerine bir meslek yaratmış olan birtakım yoksul ve çıkarcı insanların kendileri en uç derecede ahlaksızlaşmışlardı ve acı çektirdikleri insanları da ahlaksızlaştırıyorlardı.
Halk ölüyor, kendi ölümüne alışmış.Çocukların ölümü, kadınların güçlerinin üstünde çalışmaları, herkes için, özellikle de yaşlılar için ölümle sonuçlanacak yaşam biçimleri oluşmuş halk arasında.Ve halk bu duruma öyle yavaş yavaş gelmiş ki, durumun korkunçluğunu kendisi de görmüyor ve bundan yakınmıyor.
Her insan, bir işi yapabilmek için bu işin iyi ve önemli bir iş olduğunu kabul etmek zorundadır.Bu yüzden de insan hangi durumda olursa olsun yaptığı işi kendisine önemli ve iyi görüneceği bir yaşam görüşü oluşturur mutlaka.