Çoğu kez yoksullara acırız öteki dünyaya uğurladık-ları akrabalarının matemini tutmaya vakit ayıramadıkları, en ağır acılarını çekerken bir taraftan bir sürü iş yapmak zorunda oldukları için; oysa hareketli bir koşuşturma en derin kedere karşı en iyi ilaç, umutsuzluk karşısında en etkili tedavi değil midir? Sert bir avutucudur belki.
"Sevgi sabırlıdır, sevgi şefkatlidir. Sevgi kıskanmaz, övünmez, böbürlenmez. Sevgi kaba davranmaz, kendi çıkarını aramaz, kolay kolay öfkelenmez, kötülü-ğün hesabını tutmaz. Sevgi haksızlığa sevinmez, gerçek olanla sevinir. Sevgi her şeye katlanır, her şeye inanır, her şeyi umut eder, her şeye dayanır." Yeni Ahit, "Pavlus'tan Korintlilere 1. Mektup", 13:4-7. (Υ.Ν.)
Ama utanmak arlanmak nedir bilmiyorlardı, arkasında şiddet olmayan otoriteyi hor görüyorlardı, şefkat ve sevgiye gelince ya tamamen kalpsizdiler ya da olanı öyle büyük bir güçle koruyup saklıyorlardı ki, ben bütün çabalarıma rağmen onlara nasıl ulaşacağımı bulamamıştım.
ve insanlar çocukların kusurlarına gülerek, gerçek dostların onlara ciddi nefretle uzak durmalarını öğretmeye çalıştığı kusurları şakaya boğduklarında, çocuklarına ne kadar zarar verdiklerini bilmezler.