Sanırım insan 30'lu yaşlarında mükemmel kariyer fikrinden biraz vazgeçiyor. İş dışında o kadar çok eğleniyorum ki, belki de işin fena olmaması bile yeterlidir. Maaşım iyi, iş arkadaşlarımla iyi anlaşıyorum. Nihayetinde ekmek parası işte.
Yan yanına yürürken beni iç tarafa alıp kendi yol tarafına geçti. Bu korumacı geleneklerin nasıl da sinir bozucu derecede baştan çıkarıcı olabildiğini hatırladım. Mantıklı yanım, çarpacak bir araba karşısında benimle aynı derecede savunmasız olduğunu ve bu yaptığının çok anlamsız olduğunu söylemek istiyordu elbette; ama yine de yol tarafında yürümesi hoşuma gitti. Flört denen şeye hafif bir ataerkillik serpiştirilmesi insana neden böyle güzel geliyordu? Gıcık oldum.
Bir şeyden kaçması gerekiyor gibi hissediyormuş ama neyden kaçacağını ya da nereye gideceğini bilmiyormuş. Ona bu hisse halk arasında yaygın olarak "yetişkinlik" dendiğini söyledim.