Duyarlı bir varlık için en büyük onur büyük ve erdemli bir adam olmakmış; tarihte pek çokları gibi alçak ve acımasız olmak ise en aşağılık yozlaşmışlık, kör köstebeğin veya zararsız solucanınkinden çok daha dehşet verici bir varlık biçimiymiş gibi görünüyordu.
İnsan gerçekten de hem böylesine kudretli, erdemli ve muhteşem hem de bu kadar acımasız ve aşağılık mıydı?
Bir yandan şeytan soyu, öte yandan ise asil ve ilahiliğin cisimleşmiş hâline dönüşebiliyordu.