Yalnızca ressamları ele alacak olursak, ölmüş, gömülmüş olanlar da yapıtları aracılığıyla bir sonraki ya da birbirini izleyen birkaç kuşağa bir şeyler söyleyebiliyorlar.
Hepsi bu mu, yoksa daha fazlası var mı? Bir ressamın yaşamında en zor şey ölüm değildir belki de.
İlerlemek için biraz da benim ayaklarımı çiğneyecekse olsun, ben razıyım. Onu yeniden gördüğümde yüreğimi ayakları altına almadı. Herkesin dediği kadar kötü olsaydı, bunu yapardı, değil mi?
... aslında insan, her bakımdan birbirlerinden tümüyle değişik olan kadın ve erkek figürlerini hiç durmadan karşılaştırarak çok şey öğreniyor. Son derece de zor olabilir kadın, ama yaşamda da sanatta da onsuz ne yapardık?