Suç ve Ceza1000Kitap
SUÇ VE CEZA
Kitabın karakterleri
-Rodion Romanoviç Raskolnikov: Başkarakter Rodya
-Alyona İvanovna: Tefeci kadın
-Lizaveta: Tefecinin kardeşi
-Bay Marmeladov: Sonyanın babası meyhanedeki sarhoş adam
-Katerina İvanovna: Marmeladov’un eşi
-Lippevehzel: Katerina’nın ev sahibi
-Amalya Feodorovna: Raskolnikov’un ev sahibi
-Nastasya: Hizmetçi
-Pulheriya Aleksandrovna: Rodyanın annesi
-Avdolya Romanocna: Dunya, Duneçka Rodya’nın kız kardeşi
-Pyotr Petroviç Lujin: Dunya’nın nişanlısı
-Andrey Semyoniç Lebezyatnikov: Lujin’in ev arkadaşı
-Razumihin: Rodyanın arkadaşı
-Nikodim Fomiç: komiser
-İlya Petroviç: Komiser yardımcısı
-Zamyatov: Karakol sekreteri
-Zosimov: Hekim
-Arkadiy İvanoviç Svidrigaylov: Dunyanın işvereni
-Marfa Petrovna: Svidrigaylov’un karısı
Rodya annesi ve kız kardeşinden ayrı olarak yaşayan bir hukuk öğrensi düştüğü maddi sıkıntılar sebebiyle öğrenimine ara vermiş parlak bir öğrencidir. Annesinin göndereceği parayı beklerken değerli evinde ve üzerinde verilebilecek değerli şeyleri tefeciye götürerek hayatına devam etmeye çalışır. Bir gün bu sıkıntılardan dolayı yaşadığı bir buhranla telefici kadını öldürmeye karar verir ve yaptığı cinayetle hayatının dönüm noktasını yaşar. Bir daha hayatı istese de eskisi gibi olmayacaktır..
Suç ve Ceza okumaktan aşırı keyif aldığım bir kitap oldu. Karakterler fazla olsa da her karakterin kendine ait bir unutulmaz bir işlevi var. Bizi çok farklı sorgulamalara itiyor olurken fakir bir öğrenciyle elinin bu kadar açık ve cömert olması rahata kavuşmak için işlediği cinayette çaldığı eşyalarım yüzüne bile bakmadan gömmesi en ironik olanı ise hukuk öğrencisiyken bir cinayet planlaması ve planda olmayan yeni bir cinayet işlemesi bu işlediği cinayetten dolayı hastalanması ama kendini ölmesi gereken birini öldürdüğü için topluma iyi
Yani güzel gidiyor, biraz ana konuya geç girdik ama belki ikinci kısmı daha iyi anlamamız içindir bilmiyorum, onu bitirince düzgün bri şekilde yaparım artık ve bu Rodya'yı anlayamıyorum, yakında çıkar kokusu
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Suç ve Ceza1000Kitap
Romanda Dostoyevski, kanun koyucuların iktidara gelirken, muhakkak ki kan dökerek geldiği ve nihai olarak vicdani sorumluluğu taşımadığı, oluşturdukları kanunlar ile vicdanlarını yadsıdığını gözler önüne seriyor. Buna tezat olarak; sıradan insanların suç işlemesiyle, iktidar için kan dökenler arasında, suçun doğurduğu hukuki sonuçlar esasında herhangi bir fark olmadığı okuyucuya hissettirilmekte. Rodya sıradan birisi, maddi durumu iyi olmayan bir öğrenci ve işlenen suçta aslında sermayeye karşı, yani sınıfsal bir ayrıma karşı, içindeki tepkinin sonucu olarak ortaya çıkıyor. Yazar, insanın vicdani muhakemesinin, hukuk üstünde bir yeri olduğunu, Porfiri Petroviç’in, deliller aydınlanmadan cinayeti tam olarak bilmesine rağmen, Raskole süre vermesiyle bunu açıkça vurgulamaktadır. Yani esasen, suç delillerinin yok edilmesi, kişinin ya da iktidarın suçsuz olduğu anlamına gelmeyeceği gibi burada vicdan ile hareket edilmesi gerektiği , vicdan mahkumiyetinin, fiili mahkumiyete daha baskın olduğu okuyucuya sunuluyor. Yazar ayrıca, Raskolnikov’un yaklaşımında aslında din ve vicdanın birbirinden bağımsız olduğunu; çünkü cinayet sonrası dini anlayışında herhangi bir değişim yaşamadığı gibi, vicdanında bundan etkilenmediğini göstermek istemiş. Çünkü dini anlayışı vicdanıyla değil, o hapisteyken Sonya’nın ziyaretleri sonrasında, ona duyduğu aşk ile ortaya çıktığından anlaşılmakta. Ve nihai olarak; aşk Rodya’yı iyileştiriyor. Son olarak, kibirli ve özgüvenli kişiliğe sahip Raskolnikov’daki bu tutum, din ve vicdanın kişilik üzerinde herhangi bir etkisi olmadığı gibi, duyguların ise her ikisi üzerinde daha baskın olduğu, insanın mizacını etkileme hususunda rolüne değinilmiştir.
Kitap gerçekten kalınlığının hakkını veren sarsıcı bir eser doğrusu. Ve uzun soluklu, kuruluktan uzak doyurucu bir eser okuduğumu farketmemiştim bu güne kadar. Nasıl bir incelemenin ortaya çıkacağını kestiremiyorum şimdiden sanırım bunda kitabın bende derin etki bırakmasının payı olduğunu düşünüyorum. Nitekim romanı okuduğumda vücudumdan soğuk ürpertilerin geçtiğini hissetmedim değil.
Gelgelelim kitaba: Roman türünün 2. babası sayılan Dostoyevski Suç ve Ceza’nın temeline mayın gibi bir kriz yerleştirmiştir ve bu krizin patlaması başkarakter Rodion Romanoviç Raskolnikov’un hayatını kökten sökerek geri dönülemez bir kabusa çevirmiştir.
Eser bir hukuk öğrencisi olan ve babasının vefatından sonra sefaletin altında ezildiği için okulunu bırakmak zorunda kalan annesi ( Pulheriya Aleksandrovna) ve kız kardeşi ( Avdotya Romanovna)’ dan başka kimsesi olmayan Rodya (Raskolnikov)’ın kendisine,ailesine ve topluma karşı içsel mücadelerle dolu ruhsal çalkantılarını anlatmaktadır.
Anlamsız, boş yere işlenmiş bir değil iki cinayet: Rodya baba yadigarı birtakım değerli eşyalarını rehin bıraktığı ve ona göre hiçbir kimseye yararı olmayan kan emici bir bit olarak gördüğü tefeci Alyona İvanovna ve hesapta olmadan onun kız kardeşi Lizaveta’nın cinayetini işlemekle kendini facianın kucağına atmıştır.
Rodion planladığı suça müthiş rastlantılarını da ekleyerek adeta bu eyleme yazgısal bir buyruk gözüyle kendini inandırmıştır. Tefeci kadını öldürmesinin haklı gerekçesi onun matematiksel teorisi olmuştur: “ bir ölüm ve yüzlerce hayat” çünkü Rodya tefeci kadını bir hamamböceği olarak görüyordu. Onun parasıyla bir çok insan yoksulluk ve ahlaksal çöküşten kurtulacak, toplumsal denge sağlanacaktı.
Anladığım kadarıyla tefeci kadını öldürmesindeki diğer neden kendinin de geleceğin bir
-SUÇ ve CEZA-
İlk incelememe Suç ve Ceza'yla başlayacağım aklıma gelmezdi.
Romanın karakterleri başlangıçta karışık gelse de, bitirince her şey yerine oturuyor. Başkahraman Rodya (Raskolnikov) oldukça ilginç bir karakter. Kendi teorisine göre insanları; "sıradan insanlar" ve "olağanüstü insanlar" olarak ikiye ayırıyor. Kendini Napolyon gibi figürlerle kıyaslayarak sıradan insanlardan farklı görüyor. Bu yüzden suç işlese bile bunun aslında suç sayılmaması ve yasal bir ceza almaması gerektiğini düşünüyor. Cinayeti bu kurmaca teoriye dayanarak planlıyor ve rastlantılar sayesinde işliyor. Tabii bu teorinin arkasında yoksulluk, okulu bırakması ve annesinden gelen mektubun yarattığı baskı gibi sebepler de var. Ancak bunlar asıl neden değil; çünkü cinayetten sonra paraya dokunmuyor, okulu bırakmanın kendi tercihi olduğunu ve istese para kazanabileceğini belirtiyor. Yani her şeyin temeli, bu kibirli teorisi ve zekası.
Cinayetten sonra başlayan inkâr süreci, tam bir buhran. Rodya fark etmese de içten içe vicdan azabı çekiyor. Çünkü "parazit" olarak gördüğü tefeci kadını öldürürken, yanında masum ve sıradan bir insan olan kız kardeşi Lizaveta’yı da öldürmek zorunda kalıyor. Lizaveta'nın ölümü, onun "olağanüstü insan" düşüncesini kökünden yıkıyor. Romandaki diğer kilit karakter Sonya, inancı ve iyiliğiyle Rodya'yı etkiliyor. Aralarındaki o tuhaf ama güçlü bağ sayesinde Rodya suçunu ona itiraf ediyor. Sonya’nın desteğiyle inkârı geride bırakıyor ama artık hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Üstelik Svidrigaylov’un bu itirafı duyması işleri iyice karıştırırken, Müfettiş Porfiri Petroviç onu köşeye sıkıştırmaya devam ediyor. Porfiri karakterine hayran kaldım; o kaliteli sorgu tarzı, mizahı ve Rodya ile kedi-fare gibi oynaması romanın en sürükleyici kısımlarıydı. Sonunda Rodya teslim oluyor.
Suç ve Ceza, ağır ilerleyen ama insanı içine çeken bir roman. Okurken zaman zaman zorlandım; olaylar hızlı akmıyor, daha çok karakterin iç dünyasında dolaşıyorsunuz. Buna rağmen kitap kendini okutuyor. Yaklaşık yirmi bir günde bitirdim, araya başka kitaplar da girdi ama dönüp dolaşıp yine ona devam ettim. Ve boşuna “klasik” denmediğini anladım .
Ayrıca kitabın tehlikeli sayılabilecek bir tarafı olduğunu da düşündüm. Maddi sıkıntılar içinde yaşayan genç bir öğrenci ve işlediği bir cinayet var. Üstelik olayların geçtiği dönemde günümüzdeki gibi parmak izi, güvenlik kamerası gibi teknolojiler yok. İlk bakışta sanki şans eseri kurtulmuş gibi görünüyor. Bu yönüyle, psikolojisi zaten karanlığa meyilli birini etkileyebilir diye düşündüm.
Bir de isimler konusu var. Bir yerde Razumihin deniyor, başka bir yerde Dimitri Prokofiç. “Bu kimdi şimdi?” diye kalakaldım. Sonradan aynı kişi olduğunu fark ettim Raskolnikov’a da bazen Rodion, bazen Rodya denmesi başta kafa karıştırıyor. Rus isim yapısına alışmak gerçekten zaman alıyor.
Aklıma takılan bir diğer mesele de şu: Raskolnikov neden aldığı para ve eşyaları kullanmak ya da satmak yerine bir taşın altına sakladı? Bu detay, karakterin iç dünyasına dair önemli bir ipucu gibi geliyor.
Kitap ise güzel bir son ile bitiyor ve şu mesajı veriyor, hayatta kötü şeyler olabilir ve suç ne olursa olsun cezasız kalmaz ancak hiç bir son, son değildir, belki son dediğimiz şey başlangıçtır, içimizdeki değişimdir. Her zaman yeni bir hayata ve başlangıçlara açık olmamız dileğiyle