rojbin çiçek
@rojbincicek00
Zaman Makinesi, yazardan okumuş olduğum ikinci kitap. Tanıdık dili yine sade, anlaşılır ve akıcı. Karakterlerin çoğunun isimlerinin olmayışı, mesleklerinin isimleriyle ya da onların belirgin özellikleriyle tanıtılması yazarın kitabında dikkatimi çeken ve hoşuma giden ayrıntılardan biriydi.
Her şeyden önce H.G Wells'in bilim kurgu dalının öncülerinden olduğunu bilmek gerekir. Birçok kişiyi etkilemiş ve ondan sonra hızla gelişecek olan bu dalın temellerini atmış diyebiliriz. Hayal gücü ve ileri görüşlülüğü nedeniyle yazar gerçekten de bir zaman makinesine sahip olabilir mi diye düşünmekten kendinizi alamıyorsunuz...
Japon yazar Takaşi Nagai bizi 9.Ağustos.1945 yılına Nagasaki şehrine götürüyor ve saat 11.02 de atom bombasının atılma anında ve sonrasında yaşananları anlatıyor. Yazar aynı zamanda bir Radyolog ve Tıp doktoru olduğundan Nagasaki Üniversitesi Hastahanesinde çalışırken yakalanıyor bombaya. Yaralı olarak kurtulduktan sonra sağ kalan çalışma arkadaşları, öğrencileri ve diğer sağlık personeliyle birlikte ilk şokun atlatılmasından hemen sonra yaralılara yardım etmeye başlıyor. İlk anlardan itibaren saat saat, dakika dakika gördüklerini, gözlemlediklerini ve yaşadıklarını anlatıyor. Yaşananların korkunçluğu karşısında insanın adeta dili tutuluyor, yüreği daralıyor.
Cesur bir kitap
Yazar: Hayat kiminle evlendiğine dikkat etmediğin zaman yeni bir sayfa açar ve hiç bir şey o sayfa kadar beyaz değildir. diyor. Bu aslında bir çok şeyi özetliyor hatta kitabı bile . Hayatımın her döneminde okuyabileceğim kitaplar arasındadır. Kadın, erkek sevgisi arasında derin bir uçurumun olduğunu, çok sevmenin daha çok çok kadınlara pahalıya patladığını gösteren en iyi kitaplardan biri. Bir kadını mutlu eden tüm duygular günün sonunda dönüp dolaşıp bir kadını mutsuz vermeyi başarabiliyorsa buna sebep olan bir erkeğin var olduğunu da anlamak zor olmuyor. Biz kadınlar bunu yapamıyoruz. Mesela aldatıldığımız da bizi aldatan birini yere yatırıp öldüresiye dövemiyoruz ama onlar bunu yapabiliyor ve evet hiç bir şey olmuyor. Bu kitap acı çeken kadınları ortak paydada birleştirip toplumun sorgulanmasını düzenin değişmesini söyleyen ve her şeyden önce bunu isteyen cesur bir kitap.
Yetişkin olarak, kendi yaralarımızı, öfkelerimizi, geçmiş hesaplarımızı kapatmadan çocuk sahibi olmamız halinde bir çocuğa ihtiyacı olanı verebilme becerisinden yoksun kalabiliriz.
Yolda giden herhangi birine vurduğunuzda, küfür ettiğinizde bu bir suç teşkil eder ama kendi çocuğunuza bunları yapmak bir cezaya tabii tutulmaz. Hatta terbiye etmek olarak bile yorumlanabilir. Sizden küçük, tecrübesiz, savunmasız, size ihtiyaç duyan bir varlığı farkında olarak ya da olmayarak yaralamak çok kolaydır.
Hayatı ve hayalleri savaşla bölünen babanın öyküsünü kurgulamak, ailenin ve ülkenin de geçmişine bakmak anlamına geliyor. Murakami, yetişkin hayatında uzak olduğu babasıyla vedalaşırken, onun hem kişisel tarihindeki yerini gösteriyor hem de hayatları savaşla bitmiş veya dağılmış bir nesle saygı duruşunda bulunuyor...
