Steinbeck’in dili öylesine sade ama güçlü ki, birkaç sayfada insanın içine işleyen bir atmosfer yaratıyor. Karakterler az sayıda ama her biri, insan doğasının farklı yönlerini ustalıkla temsil ediyor.
George ve Lennie’nin dostluğu bana hem güven hem bağlılık hissettirdi. Kitabı okurken sürekli “birlikte kaçacaklar, hayallerine kavuşacaklar” diye düşündüm; yazarın bu beklentiyi çarpıcı bir şekilde tersine çevirmesi ise insan ruhunun kırılganlığını ve hayallerin bazen acı gerçeklerle çatışabileceğini derinden hissettirdi.
Kısa ama yoğun bir roman; dostluk, yalnızlık ve hayal kırıklığı gibi temalar öylesine doğal ve etkileyici işlenmiş ki, insanı hem düşündürüyor hem de duygusal olarak derinlemesine etkiliyor.