Korkunun zirvesine ulaştığımda, kendi kendime içi boş kahkahalar atmak gibi bir alışkanlığım var. Nedense böyle durumlarda sinirlerim bozulduğunda komik bir şey varmış gibi hissederim. Bunun cesaretten değil, aşırı korkak olduğum için bu gibi anlarda delirme noktasına geldiğimden kaynaklandığını düşünmek daha doğru olur.
Belki de ben kendi çocuksu saflığıma sığınıyordum. Kendi anlamsız davranışımı "çocuğu kurtarmak" gibi güzel bir amaçla süsleyip, kendimi biraz da olsa rahatlatıyordum.
İnsanların kişisel hikayelerini dinlemekte beceriksiz olduğumu hissettim. Dinlerken üzerime istemediğim bir sorumluluk yükleniyormuş gibi hissediyorum; bu da beni huzursuz ve rahatsız ediyor. O kişiye acısam bile elimden bir şey gelmeyeceğini biliyorum, bu yüzden daha da sinirleniyorum.