Kendi başına, kendisiyle kalabilirdi. Sık sık buna ihtiyaç duyuyordu.Yaşananlar, yapılanlar, heyecan, ışıltı, sesler tamamen yok oluyor; insan özüne dönüp, kendisi olarak, karanlığın kalbindeki bir kama şekli gibi tüm görkemiyle ortadan kayboluyordu.