İlayda GÜL
@rose_dawson
İnsanlık kalıtı, sesini duyurarak değil, akıl sağlığını koruyarak sürdürülüyordu.
Reklam
İnsan, ardında tek bir iz bile, bir kâğıt parçasına karalanmış tek bir adsız sözcük bile bırakamadıktan sonra, geleceğe nasıl seslenebilirdi?
Gelecek için, geçmiş için... düşsel bir çağ için belki de. Üstelik kendisini bekleye, ölüm değil, yok edilmeydi.
...kaçış yoktu. Kafatasınızın içindeki birkaç santimetreküp dışında, hiçbir şey sizim değildi.
Winston sanki deniz dibi ormanlarında öylesine dolaşıyordu, canavarca bir dünyada kaybolmuş gibiydi, ama canavar kendisiydi sanki. Bir başınaydı. Geçmiş yok olup gitmişti, geleceği düşünmek olanaksızdı.
Reklam