“Buna güldük; biz hep onların gözlerinin içine baktık, kaçıp gitsinler diye, onlar ise bizim kalplerimizi kırdıklarını sandılar. Sizi temin ederim, üzüntü geldiği zaman biz gülüyorduk.”
Belki de artık arkadaşlığımız, iki kişinin birbirleriyle kelimelerden çok sessizlik içinde konuşabildikleri evreye erişmişti. Gerginliğin, rahatsız edici konuşmaların, arkadaşlığı gösteriş yapan, yüzeyde bırakan dramatik dakikaların yerini zaman içinde sevgi dolu bir sessizlik alır.