Her insanın hatıralarında dostlarından başka kimseye anlatmadığı anlar vardır. Bir de dostlarından bile sakınıp yalnızca kendine -o da gizlice- açtığı mevzular...
Peki ya öfke duymuyorsam o zaman ne yapacağım? Öfkem bile şu lanet bilinç yasaları yüzünden kimyasal tepkimeye uğruyor. Bir bakıyorum özne kaybolmuş; nedenler buharlaşmış, ortada suçlu kalmamış. Kırgınlığım kırgınlık olmaktan çıkıp kimsenin suçlu olmadığı diş ağrısı misali kaçınılmaz bir kadere dönüşmüş.