İnsan olmak; hakiki, öz be öz bedenimiz ve kanımızla insan olmak bile zor geliyor bize. Bundan utanıyor, bunu ayıp sayıyoruz. Onun yerine eşi görülmemiş evrensel insanlara dönüşmeye çalışıyoruz.
İnsan yalnızca acılarını hesap etmeyi sever, sevinçlerini ise saymaz. Oysa olması gerektiği gibi saysaydı mutluluğun her anına serpiştirilmiş olduğunu görürdü.