Beni yanlış anlamıyorlar, beni hiç anlamıyorlar. Çünkü ben anlatmak için değil, susmak için varım çoğu zaman. Birilerinin gelişi değil artık, gidişi yorar beni.
Yanımda duranlar bile bazen uzağımda gibi. Zihnimdeki düşüncelerle boğuşurken, dış dünyanın sessizliği daha da sağır eder beni. Ve anladım ki: İnsan en çok, kendinden kaçarken yoruluyor. Hazır olmadığın bir huzur, sana sadece yabancı gelir.
Kendinle barışmadan, kimsenin sesi içini sakinleştirmez.