taiyõ
@rozunotaiyo
ben hiçbir yere aitmişim gibi hissetmiyordum. kendi bedenime bile ait hissetmiyordum.. özellikle kendi bedenime ait hissetmiyordum zaten. tanımadığım birine dönüşüyordum. dönüşüm canımı yakıyordu fakat neden canımı yaktığını bilmiyordum. ve duygularımla ilgili hiçbir şey anlam ifade etmiyordu.
ve artık çocukmuşum gibi davranılmasını istemiyordum. annemle babamın dünyasında yaşamak
istemiyordum ve kendime ait bir dünyam yoktu.
“günün birinde evrenin tüm sırlarını keşfedeceğim,” diye fısıldadı.
bu beni gülümsetti. “onca sırla ne yapacaksın, dante?”
"ne yapacağımı bulurum,” dedi. “belki dünyayı değiştiririm.”
ona inandım.
şiirlerin insanlara benzediğini düşündüm. bazı insanlarla daha baştan iyi anlaşıyordunuz. bazılarını anlayamıyordunuz ve asla da anlamayacaktınız.
