Kimi zaman kendimi bütünüyle işe yaramaz biri gibi hissediyor ve umutsuzluğa kapılıyorum. Özellikle bana iyiliği dokunan, ilgi gösteren ve seven insanları hayal kırıklığına uğrattığımda, "Etrafımdakileri mutsuzlığa sürükleyen bir insan kadar lüzümsuz biri olabilir mi? Başkalarını incitmek dışında bir şey bilmiyor muyum? " diye sorguluyorum ve kalbim parçalara bölünüyor.
Bu kalp kırıklığının ardından sadece sıradan bir insan olduğum sonucuna ulaşıyorum.Ne kadar çaba sarf edip ilerlemeye çalışırsam çalışayım, en nihayetinde vardığım nokta yalnızca alelade bir insan olduğum gerçeğini haykırıyor. Sıradan insan türüne ait olan benim, kaçınılmaz olarak başkalarını üzüp canını acıttığımı, kahkahayı paylaştığım gibi acıyı da paylaşmaktan başka seçeneğim olmadığını gösteriyor.
Reklam