Korkunç olan, kendi kendine bile hoşgörülü davranmakta güçlük çekerken ve belki de tam bu sorun yüzünden, kalkıp bir başkasını olmadık ölçüde idealleştirmekti.
Elias Canetti, başkalarında gereksiz yere kusur bulmamıza dair, "İnsanların asıl yüzünü görmek hem kolay hem de bir işe yaramıyor." demişti. Öyleyse aşık olmak biraz körleşmek pahasına da olsa başka insanların eksiklerini görmeyi anlık bir dürtüyle askıya almaktan kaynaklanıyor olamaz mı?
Bir olayın gerçekleşmesi olasılığı son derece zayıfken o olay yine de gerçekleşirse durumu yazgı olarak değerlendirmek suç mu? Yazı tura attığımda yazı ya da tura gelmesinin olasılığı ikiye bir olunca, biri ya da ötekinin gelmesi durumunda yüzünü Tanrı'ya dönmüyorum. Ama bu olasılık Chloe ile benim durumumda olduğu gibi 989.727'de 1 kadar az ve mesele aşk olunca, yazgıdan başka ne gelir akla?