Şeyh Ebu'l Kasım Cüneyd (Rahimehullah) derdi ki:
"Allah'tan başka birşeyde huzur bulan müridi Allah sıkıntıyla cezalandırır ve zikrini onun kalbine yasaklar. Şayet mürit uyanır ve Allah'a rücu ederse Allah onun sıkıntısını açar. Fakat meylettiği şeyde mutmain olmaya devam ederse Allah kulların kalbinden ona merhamet etmeyi kaldırır ve ona tamah elbisesi giydirir. O, insanlara yöneldikçe insanlarda ondan soğur. Bu ona en şiddetli cezalardandır."
Yine derdi ki:
"Allah bir mürit için hayır murad ettiğinde onu sofilere arkadaş kılar ve Allah'tan gafil olanlarla arkadaşlıktan meneder."
Yine derdi ki:
"Kalbinde birazcık dünyaya meyl olan mürit ilerlemekten kesilir. İsterse şeyhi en büyük velilerden olsun... Çaresi ise; var gücüyle dünya muhabbetini yok etmeye çalışmaktır. Mürit, kendisini Allah'tan gafil edecek herşeyden nefret etmelidir."
Bütün Şiirleri (Orhan Veli) /İnceleme/Edebiyat
Puan vermedi·247 syf.·
2026 154. kitabı
Orhan Veli’nin o güne kadar kasım kasım kasılan, fildişi kulelerine hapsolmuş Türk şiirine okkalı bir omuz atıp edebiyatı sokağa, tam da o nasırlı elleriyle hayata tutunmaya çalışan Süleyman
Aşkın en yüce makamı, sevenin sevdiğinde kendini bulması; kendi varlığından geçip O’nun varlığında yok olmasıdır.
Kul, fani olan her sevgide aslında Baki olanın tecellisini arar. Dünyada kalbe düşen her aşk kıvılcımı, insanı o tek ve mutlak güneşe götüren birer gölgedir. Çünkü ruh, aslına rücu etmek ister.
Kalp kime ram olursa, insan onun kulu olur; kulu olduğu ise kalbinin sultanıdır.
İşte bu yüzden, her insanın nihai aşkı, yöneldiği Rabbi'dir.
Benim kalbimin de ruhumun da yegane sahibi, aşkımın tek muhatabı Allah Azze ve Celle'dir.
___ /Güven Taşdemir
