RU•
@ruile
13 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Bu kitapla ilk karşılaşmamız, fikirlerine çok kıymet verdiğim bir arkadaşımın okuma paylaşımları için kullandığı instagram hesabında olmuştu. Hatta çok net hatırladığım bazı eserler ve yazarlarla birlikte bu kitabı da günlerce övmüştü. O övgülerin yazıldığı fotoğraflar da, gerçekten ilgi çekmeyi başarıyordu ama bunun nedeni hesap kullanıcısından ziyade kitabın kendi tasarımıydı. ( Uğurböceği Yayınlarından çıkan baskından bahsediyorum.)
Kapak tasarımı zihnimi birbirinden apayrı yerlere götürdü aslında. Mesela yazarın çocuk kitapları yazdığını öğrendiğimde, kapakta bir çocuğun fikir dünyasını gördüm. İçeriğindeki gökyüzü hayranlığını okuduğumda, siyah seyreltilmiş karalamaların tepesindeki mavi baskılı Hüzünlü Tebessümleri. Kitabın sağ kolundaki bisiklet ve onun sepetinin hemen köşesindeki kuş görseli bana fedakar ve mütevazi bir öykü kitabını çağrıştırmıştı.
Genel tasarımla ilgili olumsuz eleştiri olarak ise arka kapak yazılarını söylemeliyim. Çünkü ön kapağı ne kadar beğendiysem, arka kapağı o kadar beğenmedim. Bence ön kapakta yaratılmış soru işaretlerini yok etmeyecek sade bir cümle bulunmalıydı. Bu şekilde basılması gerçekten de ‘ çocuk kitabı gibi mi yani ‘ önyargısının oluşumuna sürüklüyor insanı. Ve hatta yazarımızın isteği olan samimiyeti ön kapakta fazlasıyla yakalayıp, arka kapakta ticari ve oluşumu zedelenmiş bir eser izleniminde buldum kendimi maalesef.
Baştan da belirttiğim gibi beğenilmesi hariç içeriğiyle ilgili pek bir bilgim olmadığından kapağını araladığımda epey şaşırdım. Türüyle ilgili ne desem tam kestiremiyorum o sebeple ifadelerimi lütfen mazur görün. Ama bana, maddelenmiş halde sunulan küçürek öykü eseri ya da aforizmalarla belli imgeleri birleştirerek yazılmış bölümsel anlatıları çağrıştırdı.
Kurduğum son cümle size çok karışık gelmiş olabilir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Benim için 2021’in ilk kitabı olan KİMSE diyalogsal bir monologdu. Aslında bu türde okuduğum ilk kitaptı da diyebilirim. Kitabın teması sürgün yemiş bir kişinin kendi iç sesiyle konuşması üzerine. Ancak konuşmanın yapıldığı ikinci sesin iç ses olduğunu başlangıçta anlamak epey zor. Eğer dinç bir kafayla okumuyorsanız , şayet benim gibi, şüphelenseniz bile tam manasıyla kavramanız kitabın ortalarına kadar sürebiliyor.
Kitaptaki konuşma akışı ve iç sesin dikleştirdiği duygulara yapılan atıfları çokça beğendiğimi söylemeliyim. Hangi sesin kime ait olduğunu anlamasanız bile sizi içine çeken bir diyaloglaşması var. Bu sayede hiç sıkılmadan kitabın sonunu getirebilirsiniz. Çoğu zaman anladığımız örgülerde bile sıkılıyorken anlam karışıklığı yaşadığım bir eserde sıkılmadan ilerlemem 8 puanı çoktan hak ettiğini gösteriyor.
Sonu bir olaya/örgüye bağlanmadığından birkaç kez okunabilecek ve her seferinde başka bir nokta üzerinde düşündürecek bir kitap. Çünkü dediğim gibi bir iç ses mevzusu var. Hepimize ait olabilecek.
Benimse bu ilk okuyuşumda en çok takıldığım noktam “ansımak” sözcüğünün kullanımıydı. Hatta epey süre “anımsamak” diye telaffuz etmiş bile olabilirim. Enteresan ama öylesine dikkatimi çekti ki günlük olarak kullanacağım hale geliyor galiba.
Bu türde okuduğum ilk eser olduğu için kıyaslama yapamasam da; monolog okurlarının mutlaka okuması gerekirken “Kitaplığımda farklı tarzlara yer açmak istiyorum.” diyen herkesin de edinmesi gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
KİMSE beni Edgü ile tanıştıran ilk kitaptı ve etkileyici yazım tarzı sayesinde yazarla daha çok vakit geçirmem için kapı araladı diyebilirim. Okuduğum diğer yorum ve öneriler dolayısıyla Ferit Edgü’den okuyacağım ikinci kitap olarak “Hakkari’de Bir Mevsim” için listemde yer açıyorum.
Değerli verimli
