İnanmadığı, bilmediği şeyler için kavga eden ve ölen insanların olduğu bir dünyada, büyük sözlerin ardına saklanıp kuş avlar gibi kölelerini avlayanları sevmiyorum.
İnsan nasibini aradığı sırada, nasibi de insanı arar. Derken hiç umulmadık yerde kavuşurlar; insanı yoksunluktan nasibi korur, nasibi mahrumiyetten insanı korur.
zaman geçtikçe belleğimiz hayatımızda olan insanları terk ediyor. hatırlanan yalnızca bir an, bir dokunuş, bir bakış, bir şarkı, bir koku olmaya başlıyor; bir türlü terk edemediğimiz bir anı dükkânı gibi.