İnsan nasibini aradığı sırada, nasibi de insanı arar. Derken hiç umulmadık yerde kavuşurlar; insanı yoksunluktan nasibi korur, nasibi mahrumiyetten insanı korur.
zaman geçtikçe belleğimiz hayatımızda olan insanları terk ediyor. hatırlanan yalnızca bir an, bir dokunuş, bir bakış, bir şarkı, bir koku olmaya başlıyor; bir türlü terk edemediğimiz bir anı dükkânı gibi.