“İçinde senin olduğun hiçbir duyguyu durdurmam ben, Duru.”
“Neden?”
“Her şeye zincir vuruluyor da sana pek vurulamıyor çünkü.”
“Bana mı yürüyorsun sen şu an?”
“Sana yürünmez, Duru. Sana sakince gelinir. Yine sakince kapın çalınır. O kapıyı açarsan ne âlâ.”
“Ya açmazsam?”
“Kendimizi kapına zincirleriz. Ne yapalım?”
“Müziğin beni gülümsetti,” dedim. “Çok uzun zamandır bu kadar gülümsememiştim.”
“Gerçekten çok yazık olmuş.”
“Nedenmiş o?”
“Çünkü hayat bir insana böyle bir gülümseme bahşettiğinde, o dudakların yapması gereken tek şey gülümsemektir.”