Runelhes
@runelhes
İmâm Şâfiî’ye (r.a.) “Allâh’ın ﷻ varlığına delîlin nedir?” diye sordular, İmâm tek bir cümleyle “Dut yaprağıdır!” der. Soruyu soran şaşkınlıkla “Nasıl?” dediğinde İmâm “O yaprakları koyun yer, süt yapar; arı yer, bal yapar; geyik yer, misk çıkar; tırtıl yer, ipek yapar. Tadı, rengi, kokusu ve maddesi bir olan şeyden bu kadar farklı güzellikleri yaratmak ancak Cenâb-ı Allâh’a mahsûstur.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir varmış bir yokmuş masal olsa da canlının hikâyesinin özüydü. “Bir” vardı ve ondan önce hiçbir şey yoktu…
Şimdi dönüp baktığımda anlıyorum ki sevdâ, aşk dediğimiz şey gönlün boşluğuna bir hoşluk arayışıymış; yarım kalan yanını tamamlama arzusuymuş.
Bizler emânetlere sâhibiymiş muâmelesi yaptığımız ân da imtihânımız başlıyor.
Yönetmek saltanattır, idâre etmek ise hilâfettir.