Ne kadar gariptir ki insan, evvelâ öğrenmek için didinir, sonra da unutmak için. Hakîkâtte ise ne kadar zeki olursan ol, yaşlanınca bildiğini unutmak, öğrendiğini aklında tutamamamak, ölümden önceki son adım olan âcziyetini kabul etmek içindir. Kibrimizi yenmek için bu da Allâh’ın rahmetidir.
Benim asıl adım Ümmü Azîz’dir ama dedem yüzümün beyazlığını, tereyağının üzerindeki ince beyaz köpük anlamına gelen “Zübeyde”ye benzetir öyle hitâp eder, öyle severdi beni. Daha sonra adım unutuldu ve Hilâfetin Sitti Zübeyde’si oldum.